Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Γκώσαμε από κοροϊδία, εμπαιγμό και φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Δεν απαντώνται εντιμότητα, ειλικρίνεια και αξιοπιστία σε κανένα δυνάστη που δεν χορταίνει από την κατάχρηση μιάς εξουσίας, η οποία τον διαφθείρει άρδην και εξ ολοκλήρου. Τα μίσθαρνα μέσα μαζικής εξαπατήσεως εξέχυσαν αυτές τις μέρες τόνους σάλιου, για να εκθειάσουν τον πρωθυπουργίσκο της καρπαζιάς και του φαιδρού χαμογέλου που φθάνει από βλακεία μέχρι τα αυτιά, στη συνάντησή του με τον Ερντογάν στο περιώνυμο «Ανώτατο Συμβούλιο συνεργασίας των δύο χωρών», το οποίο, αν θέλουμε να είμαστε κατ’ ελάχιστον αξιοπρεπώς φιλαλήθεις, θα έπρεπε να το αποκαλούσαμε «Ανώτατο Συμβούλιο υποτακτικών και δουλοπρεπών». Όσο και να επιχειρείς να αντιστρέψεις την πραγματικότητα, να βαπτίσεις το άσπρο μαύρο και να αμφισβητείς το προφανές, ο φακός έχει το πλεονέκτημα ότι καταγράφει πολλές φορές αυτό που συλλαμβάνει κι ο ευηθέστερος όλων. Η οσφυοκαμψία του Γεραπετρίτη έμπροσθεν του σουλτάνου κατά την είσοδο του στο Μέγαρο Μαξίμου πρό ενός έτους περίπου συνεχίστηκε με τις ενδοτικές δηλώσεις, το συρρικνωμένο ανάστημα και το φαιδρό γλοιώδες βλέμμα του προϊσταμένου του πρώτου στην Άγκυρα τις τελευταίες ημέρες. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα, για να αντιληφθεί κανείς ποιός κουβαλάει το κουσούρι της μειονεξίας και ποιός κατέχει τη δεσπόζουσα θέση. Ένα ολόκληρο κουκλοθέατρο υπουργών συνόδευσε τον Μητσοτάκη στην εν λόγω διάσκεψη, για να ισχυροποιήσει υποτίθεται τη θέση του στη συνάντηση με την αριθμητική υπεροχή τους και τελικά κατάφερε να φανεί ότι εξήντλησε τα όρια της αποτίσεως σεβασμού και τιμών προς τον αυτοκράτορα.
Τόσο χαμερπής, θλιβερά και οικτρά ήταν η εμφάνιση της ελληνώνυμης αντιπροσωπείας ώστε όχι απλώς δεν αντέδρασε κανείς εξ αυτών στο εκ νέου άκουσμα της μουσουλμανικής μειονότητος της Ανατολικής Θράκης ως «τουρκικής» και στο όραμα της «κόκκινης μηλιάς» από τα χείλη του Τούρκου Προέδρου, αλλά κάγχαζαν μονίμως και ευαρέστως στο γυαλί της τηλοψίας, από άγχος, φόβο και ανησυχία μη και εκπέμψουν προς τα έξω ίχνος δυσαρέσκειας, σαν βαρύνονταν όλοι τους με την υποχρέωση να μη στεναχωρήσουν ή αγριέψουν τον δεσπότη του Λευκού Παλατιού. Μόκο τουμπεκί ψιλοκομμένο για την εργαλειοποίηση των λαθρομεταναστών από την Τουρκία με σκοπό τον ισλαμικό εποικισμό, τις οργανωμένες παραβιάσεις των συνόρων μας, το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο, τα σχέδια της «γαλάζιας πατρίδας» και τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της γείτονος στο Αιγαίο, το Αιγαίο ΜΑΣ! Μόνο χαρές, φιλιά, αγκαλιές και χαμόγελα σαν να μην τρέχει κάστανο.Αρκεί που υπογράψαμε επτά κουρελόχαρτα διακρατικής σύμπραξης χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα, αποκλειστικά για επικοινωνιακούς λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, κατευνασμού και εφησυχασμού. Από την μία ο αρχηγός μιάς χώρας που διεκδικεί από εμάς τη μισή μας πατρίδα, ήτοι νησιά, θάλασσες και ορυκτούς πόρους, που μιλά ευθέως για επεκτατισμό και μας ξεμπροστιάζει με εμμονές στις δικές του τυραννικές εχθρικές αξιώσεις εναντίον μας και από την άλλη μία ασόβαρη κουστωδία νεοραγιάδων, χωρίς θάρρος και σθένος, της οποίας ο επικεφαλής χώνει το μυξομάντηλο του ανάμεσα στους φακέλους των συμφωνιών μπροστά στις κάμερες. Όσο και να δυσκολεύεται να το πιστεύσει κανείς, μετά το θέαμα αυτής της φαρσοκωμωδίας, το ότι υπάρχουμε ως κράτος κατ’ επίφασιν βέβαια ελεύθερο και ανεξάρτητο, με τέτοιες ευτελείς φιγούρες ηγεσίας,οφείλεται αποκλειστικά σε ένα θαύμα κι όχι σε επίγειες ανθρώπινες ικανότητες. Η συμπεριφορά των εγχωρίων ιθυνόντων μας προσιδιάζει περισσότερο σε απολογία αποτυχημένων περιφερειαρχών προς τον πρόεδρο της εκτελεστικής εξουσίας παρά σε αξιοπρεπή έκθεση των απαιτήσεων ενός κυρίαρχου ξένου κράτους με αυτοτέλεια και αυτοπεποίθηση. Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να απείλησε εκ νέου την χώρα μας με εφαρμογή των ιμπεριαλιστικών του στόχων στο Αιγαίο, με τουρκοποίηση των πληθυσμών της Θράκης, με ισλαμοποίηση της ενδοχώρας μας και με πραγμάτωση του ονείρου του για ανασύσταση των οθωμανικών συνόρων, αλλά εμείς νοιώθουμε ικανοποιημένοι που «δεν σταματάμε τον διάλογο» με την Τουρκία, το οποίο και παρουσιάζουμε ως μεγάλη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας και του δικού μας υπουργείου εξωτερικών, του πρώτου που μάς δίδαξε πώς πραγματοποιούμετεμενάδες με κομψότητα και ευλάβεια προς τον επίδοξο κατακτητή μας.
Κάθε μέρα που περνά είναι μια ακόμα άσκηση υποταγής για τους προδότες που ελέγχουν τα ηνία αυτής της Πατρίδος, η οποία ελευθερώθηκε με αίμα ηρώων, για να σκλαβωθεί τελικά από τα χαζοχαρούμενα χαμόγελα των σιωπηρών δεσμοφυλάκων μας. Με τον λαό σε κατάσταση απαθείας, αδιαφορίας και ολικής υπνώσεως, πίσω από τις χειραψίες της υποκρισίας συντελείται, χωρίς να το παίρνει κανείς χαμπάρι, ένα σκηνοθετημένο ξεπούλημα της γής και της εθνικής μας κυριαρχίας, το οποίο μάς μετατρέπει αθόρυβα πλήν όμως σταθερά σε τουρκικό προτεκτοράτο με παραχώρηση προνομοίων και διευκολύνσεων σε τουρκικές εταιρείες και επιχειρήσεις, ώστε να επιβληθούν αβρόχοις ποσί και μονοπωλιακά στην ελληνική αγορά. Εξοικειωνόμενοι με την αντίληψη ότι λογοδοτούμε σε μία άλλη δύναμη, την οποία ως εκ τούτου αναγνωρίζουμε ως ισχυρότερη ημών, σε λίγα χρόνια θα μας έχουν αλλάξει και επίσημα και την εθνική συνείδηση, η οποία θα είναι συνδεδεμένη με την εξάρτηση από Τουρκία, την υπαγωγή στην Τουρκία και τον συρμό από την Τουρκία, ακόμα κι αν φαινομενικά εξακολουθούμε να ομιλούμε την μητρική μας. Κι αυτό πάλι όχι για πολύ.
